Category Archives: Blogs

hieronder kunnen we de bloggers een eigen categorie toewijzen indien gewenst. Dat maakt dat het een stuk eenvoudiger te managen is en beter zichtbaar.

welcome to www.vluchtelingenhaarlem.nl

*أهلا وسهلا بكم في موقعنا

في هذا الموقع يمكنكم التعرف على النشاطات، الرعاية ، الهدايا ، وطلبات الأغراض الخاصة باللاجئين

أيضا معلومات عامة عن اللاجئين في مدينة هارلم وأشياء كثيرة

لازالت الأمور التقنية المتعلقة بالنشاطات والطلبات الخاصة لبعض الأغراض قيد التحديث والتطوير .. لذلك لازلنا نستخدم صفحات الفيس بوك المعروفة التالية للتواصل

Hotel De Koepel
Activiteiten De Koepel Haarlem .

تم تأمين عنوانين للبريد الالكتروني على هذا الموقع حيث أصبح من السهل للجميع التواصل ومتابعة كل الأمور على هذا الموقع

يرجى نشر الموقع وإخبار الجميع عنه حيث يمكن للجميع الاستفادة

*لوحة المعلومات في كوبل

يوجد لوحة معلومات في داخل مبنى “كوبل” حيث يمكنكم إيجاد جميع المعلومات المتعلقة بالنشاطات المنظمة من قبل سكان مدينة هارلم

للتسجيل والمشاركة بأي نشاط موجود في لوحة المعلومات يرجى قراءة لوحة المعلومات بشكل جيد .

يمكنكم أيضا ارسال رسالة للبريد الالكتروني التالي : evenementen@vluchtelingenhaarlem.nl

إذا أردتم تنظيم نشاط جديد بأنفسكم ، نرجو إعلامنا بذلك

ملاحظة : في حال إرسال رسالة باللغة العربية يرجى محاولة ترجمتها باللغة الانكليزية أيضا .

نراكم قريبا .. في إحدى النشاطات !

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Mariska-sigaretten-roller

Hoe het begon voor mij…

De dag dat ik mee kom helpen bij het kleding sorteren en uitdelen. Bij de Koepel, sinds een paar dagen opvang voor vluchtelingen, maar tot voor kort een gevangenis.

Ahlan Sadik ( Hallo vriend)

“Waarom doe je dit?” Een vraag die één van de mannen vandaag mij stelde.

Ik was er, ik hielp eerst met de kleding sorteren maar op het plein voor de Koepel aangekomen heb ik mij geïnstalleerd met potten tabak, hulzen en een sigarettenmachientje.

Na deze middag, na alles te laten bezinken, weet ik dat ik er rijker van ben geworden. Rijker in acceptatie, in begrip, in mededogen, in weten en beseffen hoe goed ik het heb.

Daar zat ik, met sigaretten en chocolade. En nadat een behulpzame Nederlands-Egyptische man in Arabisch aangaf wat ik kwam doen stonden er al snel 20 mannen om me heen. Ze namen sigaretten aan, een stukje chocolade. Liepen weg, kwamen weer terug. In rustige momenten zaten er altijd wel 1 of 2 mannen bij me. Ze wilden ook sigaretten maken, en/of een praatje maken.

Iedere man leerde ‘alsjeblieft’ en ‘dank je wel’. Eerst van mij, daarna van een leergierige jongeman die lang bij me bleef zitten. Hij vond het prachtig en vertelde in een beetje engels en met zijn telefoon en google translate zijn verhaal aan mij. Hoe hij na lange barre tocht in een opvang aankwam (niet Nederland nog) en van zijn laatste 400 dollar bestolen is. Hij nu niets meer heeft. 25 is hij, zijn hele familie is in Syrië maar hij mocht vluchten om niet te moeten vechten. Ruís heet hij. Een jongen die mijn zoon had kunnen zijn…

Mariska-sigaretten-roller

De sigarettenclan

En zo waren er meer. Een jongen van 23 helpt mij nadat ik van een voorbij komende vrouw nog een machientje extra krijg. Hij is boos. Boos op IS die zichzelf Islamitisch noemt. ‘Is NOT Islam, Is NOT Allah!’ zegt hij. De andere mannen vallen in. Mannen in alle leeftijden, met vele gezichten, maar allemaal met diezelfde hoop en wanhoop.

Ze verblijven in een gevangenis. Ik merk op dat dit misschien niet de fijnste plek is om te zijn.

Ze vertelden dat ze blij waren met wat er was, dat ze uit tenten kwamen met veel mensen tegelijk in één ruimte en hier een eigen kamer hadden. Dat ze wel even moesten slikken maar eenmaal nu binnen het heel fijn vinden. Een eigen kamer, rust… en zoveel lieve mensen die steeds weer komen met iets voor hen. Er zijn een paar mannen die door trauma’s uit het thuisland wat moeite hebben met een gevangenis als verblijfplaats. En als je PTSS hebt dan is dit ook niet een hele leuke plek.

Naast mij tikt een man me op de schouder..Look, my baby! I will not see her grow. Do you think i can get my family here? Ik zie een prachtige babyfoto en schiet bijna vol. Ook hij zat in het dilemma..Daar blijven en moeten vechten óf neergeschoten worden omdat je die keuze niet wil en kan maken, voor beide kanten niet? Liever wilde zijn familie dat hij hierheen ging. Dan kan hij misschien vanaf hier hen steunen, of hierheen halen.

‘Wil je in Nederland blijven, ook als de oorlog over is’? vraag ik. Dat wil hij absoluut niet. Dáár is zijn leven, zijn huis, zijn familie, zijn werk, zijn cultuur. ‘But they destroy it all now’… Het volgende moment laat een oudere man trots zijn jas zien. Net bemachtigd uit de gaven van al die lieve Haarlemmers. Hij wil weten wat dat nou in de winkel zou kosten. Sja…geen idee, maar jij hebt een mooie jas, zomaar voor niks. En alweer krijg ik een Google schermpje voor mijn neus: We Syrians, we love Dutch people. You are so good for us….

Zoveel gezichten, zoveel verhalen, zoveel indrukken. En dan ineens ‘ Hello Mamma!!’ Daar is Ruís weer. Ik krijg een omhelzing. En dan moet ik op de foto. Met die, met die, en dan wil die ander ook. ‘I send this to my mother in Syrië’ zegt er één. En ik denk….Ik had die moeder kunnen zijn. Die mevrouw die hier sigaretjes draait met jullie en een praatje maakt. Hoe moet die moeder zich voelen, daar ver weg?

Ik weet mijn antwoord op die vraag waarom ik dit doe. Omdat ik geloof. In mensen, in goedheid, in mededogen. En omdat ik, en dat zei ik ook tegen de mannen…ik hoop en denk dat jullie hetzelfde hadden gedaan. Als ik de vluchteling was geweest…

Layla saida…goedenacht…

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail